سلام

بچه ها نعمت های نازنینی هستند صاف و ساده و دوست داشتنی

اونا قشنگترین شعرهای دنیا هستند

می گن خیلی از شاعرا حالت های بچگیشونو دارن  یعنی بچه گیاشون همیشه همراهشونه

زیبا ترین عنصر یه شعر خوب  سادگی و صداقت اونه

بزرگ هم که می شوم

شبها باید زود بخوابم

قبل از همه ستاره ها

باید فراموش کنم که شب چقدر می تواند بزرگ باشد

و من کوچک تر از آنم که بتوانم

همه آن را بخاطر بسپارم

خوابم نمی آید   از خودم بدم می آید

به ستاره ها حسودی می کنم

اگه از شعر ابزارش رو بگیرن یعنی همون کلمات شاعزانه ای رو که شاعر به انسجام شعری می رسونتش   فکر می کنین باز هم می تونه یه شعر باشه

بهتر بگم  شاعر  اگه  ابزارش رو از دست بده  میتونه بازم شاعر باشه یا.....

ما از حوالی شعریم

نه از اهالی شاعر

شاعر که دلش بند نمی شود

بنویسد ننویسد

تیر می کشد

اصلا چقدر فرق می کند

نقطه سر خط

دیگر کسی نان و ستاره

قسمت نمی کند

دیگر کسی نمی خواهد با یستد

اینجا پر است از صفهای جویده

دلم گرفته

خیابان چه حس شلوغی دارد

چقدر دلم نان میخواهد

چقدر دلم نان می خواهد

با پاهایی برهنه

و دستهای کوچکم

که روبرویم دراز شده بود

چه خوابهای برهنه معصومی      

اما  چه بیهوده تمام شد

 ..............

کسی درون نیمه من راه میرفت

و من داشتم به تو فکر می کردم

داشتم...

و دستهایم از خودم بزرگتر شده بود

با سلام

راستش اول نمی خواستم این وبلاگ رو طراحی کنم 

خوب که نگاه می کنیم  میبینیم  خیلی چیزا فرق کرده  خونه ها خیابون ها  حتی ارتباطای بین ادم ها با هم   واقعیتش اینه که ما خیلی از هم دور شدیم...

چقدر حوصله می خواهد

ما هر روز همدیگر را کم می اوریم

و از هم کم می شویم

کمتر...

چقدر حوصله می خواهد

اصلا خودت فکر کن

تمام شهر را هم بدوی

 به بغل دستی ات نمی رسی