دستم به داد دهانم نمي رسد

naaranj — Fri, 22 Aug 2008 08:57:37 GMT

سلام

من معمولا ترانه نمی نویسم اما نمی دونم چی شد که بیت اول این ترانه به سراغم اومد بعدشم بستم و گذاشتمش کنار تا اینکه یه دوست گیتار یست وادارم کرد تا این ترانه را کامل کنم خوبی ترانه اینه که متعلق به همه ادمای روی زمینه

واسه همین اولین ترانه را تقدیمش می کنم به همه شما دوستای مهربونم :

آدمای گشنه شهر تیکه های همو خوردن دلاشون که سیر شد از هم دیگه هیچی رو ندیدن

فکر میکردن دیگه بردن اونا یه عمره که باختن کوسه های گشنه حالا اونا رو لقمه گرفتن

آدمای ساده شهر فکر می کردن که زرنگن نمی دونن که یه عمره که توی دل نهنگن

اونا یه عمره که تنهان توی تنهایی اسیرن نمی تونن که بجنگن اسیرا همیشه گیرن

ماهیا چشماتونو وا بکنید

دل همدیگرو پیدا بکنید

ماهیا زنجیرارو وا بکنید

دل این نهنگو رسوا بکنید

naaranj — Wed, 30 Jul 2008 07:01:55 GMT

با سلام

دوست دارم عاشق باشم تا اینکه بالهای اشتیاقم بسته نمونه باید پرواز کرد تا آسمون باور کنه

نمی دونم فلسفه بعضی چیزها چیه فقط می دونم عشق اگه در مسیر خودش باشه هیچ چیز در سکون نمی مونه و همه چیز در حرکت میوفته :

نشد غزل بنویسم بهانه می گیرم

که از فضای چنین عاشقانه ها سیرم

نشسته ام و دروغی سپید می گویم

و درکشاکش این عاشقانه درگیرم

شبیه یک بت برفی که خوب می دانم

به محض اینکه بیاید بهار می میرم

نقاب کهنه این واژه ها خودم بودم

دروغ ساده چشم مترسکی پیرم

و روی دیگر این شعر عاشقم یعنی

هنوز بغض دلم را بهانه می گیرم

6/5/87

naaranj — Thu, 17 Jul 2008 17:04:51 GMT

سلام

اول از همه ممنونم از همه شما دوستانی که مرا مورد لطف و محبت خود قرار دادید از دوستان عزیزی که شعرهای مرا می خوانند شما که نگاهتان را بی بهانه ارج می نهم و عاشقانه دوستتان دارم

با یک غزل جدید از خودم به روزم ومنتظر نظرات شما دوستان:

شبیه قلب ثانیه ها... من هنوز بیدارم

واز نگاه عقزبه ها دست بر نمی دارم

دوباره دانه های دلم را بهانه می گیرم

و پشت قاب پنجره هایم پرنده می کارم

اگر چه از غریبی این شهر تازه می ترسم

من از هجوم زاویه هایی که بسته بیزارم

تمام قلب پنجره ها تیر می کشد وقتی

که لهجه های ترد دلم را به شیشه بسپارم

نوشته شده در 25/4/87

naaranj — Thu, 03 Jul 2008 12:14:32 GMT

سلام

این هم یک کار قدیمی برای شما دوستان عزیز لطفا نظرتان را برایم بگذارید

خودکارم که تمام شد

تازه اول کار بود

تو باید رنگ می دادی

به متن خالی تکرارم آهنگ می دادی

ولی چه حیف گذشتی و رفتی

به خیالت سفید می نوشتم اما نه

غزل غزل نگاه تو بود خودکارم که تمام شد

خوکارم که تمام شد

تازه فهمیدم شاعرانه یعنی چه؟

و خط ساده احساس

برگهای دفترم پر شد از ابرهای پار پاره تنها

خودکارم که تمام شد

حرفهایم دیگر برای نوشتن نفس نداشت

naaranj — Sun, 22 Jun 2008 18:42:28 GMT

سلام

اینجا تهران است

هر چه می خواهی داد بزن

کسی صدایت را در نمی آورد و

و فرقی نمی کند به کدام لهجه درد می کشی

اینجا تهران است

با هزار سر که بزرگتر از خودشانند

سلام همشهری

دستت را دراز می کنی به سمتشان

دستت را می گیرند دستبند می زنند

خیابان را که می بینی

زبانت بند می آید

اینجا تهران است

حالا هر چه می خواهی داد بزن

naaranj — Wed, 04 Jun 2008 08:50:22 GMT

با سلام به همه عزیزان و دوستان خوبم

هنر باید در کنار تمام مردم باشد تا معنا پیدا کند و هنرمند نباید خودش را جدای ازعموم مردم بداند هر چقدر هم که در کلام به تبحر و تخصص دست پیدا کند

این هم یک غزل برای کسانی که خود میزبانند تا میهمان شعرهای من :

من روبروی پنجره تا ... انتها نداشت

اما نگاه تو عادت به دورها نداشت

تا کی غزل بجای تو پر می کند مرا

حیف از دلم قلم شد و یک جفت پا نداشت

گفتم تمام شهرتو را می دوم ولی

از من چه مانده جز تب سردی که نا نداشت

با من سکوت کردی و رفتی که برگردی

اما سکوت تلخ تو تو با من وفا نداشت

باید به پای چشم تو می سوخت این دلم

راهی به جز عذاب تو در پیش پا نداشت

گفتند سکته سکته می کند اوزان شاعرش

در من هزار سکته تلخی که جا نداشت .

تیر ماه ۸۴

.................................................................

naaranj — Wed, 21 May 2008 07:29:35 GMT

سلام

با ترانه سرا و هنر مند نوازنده ای آشنا شدم که از ناچاری در میدان امام حسین تهران گوشه یک جواهر فروشی نشسته بود و کارتهای برای پخش کردن به عابران در دست داشت بسیار نراحت و افسرده بود وقتی من به او برخورد کردم و خودم را معرفی کردم درد دل کرد و من دلم گرفت که چرا هنرمندان جامعه ما باید به چنین اوضاعی دچار شوند ؟ واقعا چه کسانی باید او را حمایت مالی کنند؟

مردمی را می بینم که به ناچار نان شب خود را در می آورند و مردمی که از ترس خالی گذاشتن پشتشان به جمع هرچه بیشتر مال می پردازند واقعا چه کسانی باید آنها را حمایت مالی کنند و اعتماد و امنییت را برقرار سازند ؟

ببخشید پر چانگی کردم و زیاده حرف زدم

پرتم می کند

این خیابان پر از پیچ

و مردمی که پرند از خطوط عابرشان

شعر هایم بد جور در سرم باد انداخته

هنوز گیجم

از سفید هایی که دور سرم می پیچد

باید آمبولانس را به بیمارستان ببرند

آمبولانس جیغ می کشد دور می شود

و شهر کم کم گم می شود

29/2/87

نان که شعر نمی شود

naaranj — Tue, 22 Apr 2008 11:58:18 GMT

با سلام

به نظر شما اگر کسی فقط در عرصه کلام و کلمه به پختگی و مهارت کافی برسد و نامش در تمام انجمنها و حوزه های هنری بدرخشد شاعر است و بزرگ شده است !

بسیار انسانها را می بینیم که یا در کلام شاعرانه ضعیفند و یا در محافل ادبی از آنها یاد نمی شوند اما به جرعت می گویم بسیاری از آنها شاعرترند از بسیاری دیگر

مگر نه اینکه احساس و معرفت شاعرانه همیشه جوهره وجودی یک شاعر را پر می کند من به جرات می گویم بسیار شاعر نماهایی را دیده ام که در شعر و شعریت در حد کمالند لیکن از این درونمایه اصلی محروم مانده اند و ذاتی بر خلاف آنچه باید باشند دارند

شاعری که در کنار پنکه یا کولر می نشیند و با تخیل خدا دادی ا ش خود را به حس می برد و شعری عمیق مثلا در رابط با فقر می نویسد در حالی که تحمل یک شب گرسنگی و فقری که در شعر توصیف می کند را ندارد

او که تنها در مجالس شاعرانه میان دوستان مثل خودش بزرگ می شود و شاعر است و شعر را ویژه افراد خاص می داند

و مردم را عوام می داند شاید یادش رفته که وظیفه یک شاعر چیست ؟ و چه دین بزرگی به مردم خود دارد ؟ مردم شاعران را دوست دارند و آنها را پیامبران خود می دانند و وای به حال ما که رسالت خویش را از یاد برده ایم

شعر که نان نمی شود

نان که شعر نمی شود

از هر طرف که نگاه می کنی

نمی شود که عبور کنی

این خیابان را

بدون اینهمه راه راه سفید

naaranj — Thu, 03 Apr 2008 12:13:18 GMT

سلام

خوب امروز هم با یه شعر جدید نوروزی در خدمتم :

هر شب کودکی

در خوابهایت می دود

و از پنجره کوچک اتاقت ستاره ها را می شمارد

وبا هر انگشت یک ستاره بر می دارد

اما تومیلیونها پنجره هم که داشته باشی

باز هم ده انگشت کم می آوری !

۱۵/۱/۸۷

دستهایم آنقدر کوچک است

که به پنجره اتاق هم نمی رسد

و نمی تواند از ازدحام خیابان سر در بیاورد

اما من هرچه کوچکتر می شوم بزرگتر می شوم

و پنجره هایی را می بینم

که زن ها از آن سر در می آورند

و کلاغهایی را که در شهر هلهله می کنند

و عقلم می رسد به حرفهای که نباید برسد

و دیگر به دستهایم فکر نمی کنم

که از پا هایم آویزان شده اند

۸۷/۱/۱۶

naaranj — Tue, 25 Mar 2008 14:33:18 GMT

سلام

دوستان می توانند کتاب جدیدم را از نشانی ذیل تهیه کنند:

۱)تهران ـ خیابان پیروزی ـ بلوار ابوذر ـ پل پنجم ـ خیابان شهید بهشتی ـ انتهای کوچه ۲۲ و ۲۴ پلاک ۶۲۱ کارگاه چوب و صنایع دستی و هنری حجت اله سوری

تلفن: ۳۳۱۵۱۳۸۳ - ۳۳۱۴۷۳۷۷

۲) تهران - خیابان انقلاب- روبروی دانشگاه تهران- پاساژ فروزنده - فروشگاه خانه شاعران ایران

باید شاعر باشی تا بفهمی

چقدر می شود روی این حرفها حساب کرد!

وقتی تمام حجم سکوتت روی این کاغذ می چکد

و زبانت بند می آ ید روی همین شعر

نوشته شده در نوروز ۸۷